Szukając w internecie informacji na temat metod rehabilitacji natknęłam się na LIST TOMKA. Teraz jest to już dorosły człowiek, jeszcze niedawno bezradny, chory chłopiec.
To co napisał zrobiło na nas ogromne wrażenie, pokazało nam "światełko w tunelu" i dodało sił - Mózgowe Porażenie Dziecięce nie musi być wyrokiem a nasz Kacpero może jeszcze wiele osiągnąć.
Tomek skończył studia i teraz szuka pracy, może ktoś z Was będzie mógł mu w tym pomóc.
Co mi dała rehabilitacja metodą Domana?
Miałem 13 lat, gdy zaczęła się moja wielka życiowa przygoda, gdy pierwszy raz zetknęliśmy się z metodą Domana. Pamiętam ten dzień jakby to było wczoraj...
Nowe doświadczenia i możliwość osiągania czegoś w rodzaju etapów podróży do szeroko rozumianej doskonałości sprawiało, że byłem zafascynowany tą metodą.
Wykonywanie programu było wyzwoleniem się z mojej niewoli fizycznej i poczucia bezsensu życia - wreszcie mogłem i musiałem coś robić, coś co pochłaniało mnie bez reszty. Nie ważnie było to, że kosztuje mnie to wiele energii fizycznej i bólu cielesnego. To było niczym w porównaniu z nadzieją i radością płynąca z nabywania nowych umiejętności, osiągania coraz to lepszych wyników, czasów itd... W czasie robienia "kilometrów" często słuchałem muzyki co sprawiało, że odrywałem się od otaczające mnie rzeczywistości, nie czułem wtedy bólu ani zmęczenia. Po prostu moje ciało samo wykonywało ruchy, a mój umysł przemierzał nieskończone krainy wyobraźni.
To była droga do wolności, do uwolnienia się od całkowitej zależności od drugiej osoby. Świadomość tego dodawała mi jeszcze większej mocy i zapału do wykonywania ćwiczeń.
To tylko próba opisania małej części tego co czułem w czasie realizacji programu. Nie sposób opisać słowami tego co działo się we mnie, gdy po raz pierwszy stawiałem samodzielnie kroki ...
Być może nie jest to zrozumiałe dla kogoś, kto nie był od urodzenia niewolnikiem swego ciała. Wyzwolenie z totalnej niemocy jest dla mnie wielkim osiągnięciem, o którym nie miałbym co marzyć bez metody Domana.
Dużym jej plusem jest to, że do ćwiczenia patteringu potrzeba pięciu osób. Ogromna ilość różnych ludzi przewijająca się przez nasze mieszkanie sprawiała, że miałem kontakt z różnymi osobowościami, charakterami i dziedzinami nauki. Zawsze byłem ciekawy świata i właśnie wtedy mogłem rozwijać swoje zainteresowania od astronomii, geologii po przez technikę, informatykę do historii Kościoła i teologii. Często też zawiązywały się przyjaźnie, które trwają aż do dnia dzisiejszego. Dla mnie ważne było to, że w czasie tej niesamowitej drogi do "doskonałości" nie byłem skazany tylko na towarzystwo Rodziców.
Metoda ta dała mi nowe życie, życie pełne radości i swobody fizycznej a także i psychicznej. Dzięki niej nauczyłem się szukać rozwiązań przeróżnych problemów w życiu codziennym oraz w pracy artystycznej i informatycznej. Niepohamowana siła dążenia do celu, którą nabyłem w czasie tak wielu lat pracy jest moim kluczem do sukcesów - tych dużych a także tych małych. Uważam, że bez rehabilitacji tą metodą nie byłbym wstanie być tym, kim teraz jestem....
W czerwcu br. na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu na Wydziale Grafiki w Katedrze Grafiki intermedialnej obroniłem pracę dyplomową i uzyskałem tytuł magistra sztuk.
Obecnie moim największym marzeniem jest znalezienie pracy. Jest to mój nowy cel życiowy, do którego teraz dążę. Nie chcę całe życie wegetować na marnej rencie socjalnej. Pragnę dalej się rozwijać artystycznie i zawodowo. Mam wiele planów na przyszłość...
Mam bardzo szeroki zakres umiejętności w cyfrowej kreacji. Począwszy od tworzenia grafiki artystycznej 2d,3d,4d i DTP poprzez tworzenie aplikacji interaktywnych i WWW do robienia cyfrowych filmów i post produkcji. Fascynuje mnie kreacja filmów oraz wszystko co jest z tym związane.
Metoda Domana wyzwoliła we mnie potrzebę dążenia do osiągania coraz to nowych celów. Jestem otwarty na wszystkie wyzwania Losu...
mgr sztuki Tomasz Łukaszewski
Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.
